یادگیری مشارکتی؛ راهبردی موثر در بهبود پیشرفت تحصیلی و شکوفایی خلاقیت دانش آموزان

پیشرفت تحصیلی و پرورش خلاقیت همواره از شاخص های بنیادین ارزیابی کارآمدی نظام های آموزشی محسوب شده اند. با وجود انبوه پژوهش های انجام شده درباره عوامل موثر بر این دو متغیر، همچنان بررسی روش های تدریس فعال که بتوانند به طور هم زمان به یادگیری عمیق و شکوفایی خلاقیت بینجامند، ضروری به نظر می رسد. مقاله حاضر با هدف بررسی تاثیر یادگیری مشارکتی بر پیشرفت تحصیلی و خلاقیت دانش آموزان، به روش مروری تحلیلی نگاشته شده است. داده ها از طریق جستجوی نظام مند در پایگاه های علمی معتبر گردآوری و تحلیل شده اند. یافته ها حاکی از آن است که یادگیری مشارکتی از طریق تعامل فکری، مسئولیت پذیری فردی، ساخت جمعی دانش و گفت وگوی هدفمند، به درک عمیق تر، ماندگاری بیشتر مطالب و ارتقای سطوح عالی یادگیری (تحلیل، ترکیب و ارزشیابی) می انجامد و با ایجاد فضای امن برای ابراز عقیده، تفکر واگرا و حل مسئله خلاقانه، بستر مناسبی برای پرورش خلاقیت فراهم می آورد. در مقابل، روش های سنتی و سخنرانی محور با کاهش انگیزه و انفعال دانش آموزان، به یادگیری سطحی و سرکوب خلاقیت دامن می زنند. نتایج، ضرورت گذار از رویکردهای معلم محور به الگوهای مشارکتی را تاکید کرده و پیشنهادهایی کاربردی نظیر آموزش ضمن خدمت معلمان و ایجاد زیرساخت های اجرایی ارائه می دهد. هم سانی یافته ها با پژوهش های پیشین، اعتبار رویکرد مشارکتی را در بهبود عملکرد تحصیلی و خلاقیت تایید می کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، پیشرفت تحصیلی ، خلاقیت ، روش های تدریس فعال