پیش بینی کیفیت زندگی زوجین براساس بخشش و خوش بینی مبتنی بر متون اسلامی

کیفیت زندگی زوجین از جمله شاخص های بنیادین سلامت روان، رضایت زناشویی و پایداری خانواده است که تحت تاثیر عوامل روانشناختی و اخلاقی متعددی قرار دارد. با توجه به نقش محوری سرمایه های روانشناختی مثبت و آموزه های اسلامی در ارتقای تعاملات زوجین، این پژوهش با هدف پیش بینی کیفیت زندگی زوجین بر اساس بخشش و خوش بینی مبتنی بر متون اسلامی انجام شد. روش پژوهش، توصیفی-همبستگی از نوع پیش بین بود. جامعه آماری شامل زوجین شهر الیگودرز در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که ۳۶۷ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت (WHOQOL-BREF)، پرسشنامه خوش بینی اسلامی (نوری و سقای بیریا، ۱۳۸۸) و پرسشنامه بخشش اسلامی (کریمی و همکاران، ۱۳۹۵) بودند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که خوش بینی اسلامی و بخشش هر دو با کیفیت زندگی زوجین رابطه مثبت و معنادار دارند. در تحلیل رگرسیون، مولفه «انتظار مثبت» از خوش بینی اسلامی قوی ترین پیش بین کیفیت زندگی بود و پس از آن، مولفه های بخشش هیجانی، توجه به جنبه های مثبت زندگی و بخشش رفتاری به ترتیب وارد مدل شدند. این چهار مولفه در مجموع ۴۴ درصد از واریانس کیفیت زندگی زوجین را تبیین کردند. همچنین بعد شناختی بخشش با وجود همبستگی مثبت، به دلیل سهم افزوده ناچیز در مدل نهایی وارد نشد. نتایج با پیشینه داخلی و خارجی همسو بود و نشان داد که نگرش های مثبت نگر، امید، حسن ظن، گذشت و مهربانی که ریشه در آموزه های اسلامی دارند، نقش مهمی در ارتقای کیفیت زندگی زوجین ایفا می کنند. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود برنامه های مشاوره خانواده و آموزش مهارت های زندگی بر تقویت خوش بینی اسلامی و مهارت های بخشش تمرکز کنند تا زمینه بهبود روابط و افزایش کیفیت زندگی زوجین فراهم شود.

کلیدواژه ها:

کیفیت زندگی زوجین ، خوش بینی اسلامی ، بخشش ، آموزه های اسلامی ، سلامت خانواده