اثر بخشی درمان شناختی رفتاری مبتنی بر هیجان بر ابرازگری هیجانی و تحمل پریشانی در زنان نابارور شهر شیراز

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر بخشی درمان شناختی رفتاری مبتنی بر هیجان بر ابرازگری هیجانی و تحمل پریشانی در زنان نابارور مراجعه کننده به متخصص زنان در شهر شیراز بود. طرح پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با گروه کنترل و به روش تحلیل کواریانس چندمتغیره بود. جامعه ی پژوهش حاضر شامل تمامی زنان نابارور مراجعه کننده به متخصص زنان شهر شیراز بود که با روش نمونه گیری هدفمند، ۲۰ زن دچار ناباروری انتخاب شدند و به طور تصادفی به دو گروه مساوی درمان یا کنترل تخصیص یافتند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه ابرازگری هیجانی کینگ و آمونز و پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر هستند. برای گروه آزمایش، ۱۰ جلسه ی ۹۰ دقیقه ای هفتگی درمان شناختی رفتاری مبتنی بر هیجان اجرا شد ولی گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آمار استنباطی تحلیل کواریانس چندمتغیری (مانکوا) استفاده شد. تحلیل های آماری با استفاده از نرم افزار آماری ۲۶-SPSS انجام شد. نتایج مانکوا نشان داد که مداخله ی به کار رفته باعث افزایش ابرازگری هیجانی و افزایش سطح تحمل پریشانی زنان دچار ناباروری می شود.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری مبتنی بر هیجان ، ابرازگری هیجانی ، تحمل پریشانی ، ناباروری