مروری بر نقش روابط حمایتی معلم–دانش آموز در ارتقای انگیزش، خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

هدف این مقاله مروری، بررسی نقش روابط حمایتی معلم–دانش آموز در ارتقای انگیزش تحصیلی، خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. در سال های اخیر، توجه پژوهش های روان شناسی تربیتی از عوامل صرفا شناختی به عوامل اجتماعی و هیجانی در یادگیری معطوف شده است و در این میان، کیفیت رابطه معلم و دانش آموز به عنوان یکی از مهم ترین عوامل زمینه ای موثر بر پیامدهای آموزشی مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه با رویکرد مرور تحلیلی، یافته های پژوهش های داخلی و خارجی را در زمینه روابط حمایتی معلم–دانش آموز و پیامدهای آن بر انگیزش، خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی بررسی و یکپارچه سازی کرده است. یافته های این مرور نشان می دهد که روابط حمایتی معلم–دانش آموز از طریق دو سازه کلیدی انگیزش تحصیلی و خودکارآمدی، نقش واسطه ای مهمی در پیشرفت تحصیلی ایفا می کند. روابط مثبت و حمایتگر معلمان با افزایش احساس تعلق به مدرسه، تقویت انگیزش درونی، ارتقای باورهای خودکارآمدی و بهبود مشارکت تحصیلی دانش آموزان همراه است. همچنین نتایج مطالعات نشان می دهد که این روابط در بلندمدت می توانند به بهبود پایدار عملکرد تحصیلی و سازگاری آموزشی منجر شوند. در مجموع، نتایج این مقاله بر اهمیت توجه به کیفیت تعاملات معلم–دانش آموز به عنوان یکی از عوامل کلیدی در نظام آموزشی تاکید دارد و پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی و معلمان با تقویت روابط حمایتی، زمینه ارتقای انگیزش، خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را فراهم سازند.

کلیدواژه ها:

روابط حمایتی معلم–دانش آموز ، انگیزش تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، روان شناسی تربیتی