ابعاد روان شناختی هنر شهری و نقش آن در شاخص های تعدیل استرس، ارتقای سرزندگی و ایجاد تعلق مکانی در کودکان: یک مطالعه مقایسه ای در بافت های شهری

در سال های اخیر توجه به کیفیت روان شناختی فضاهای شهری و تاثیر آن بر سلامت روان کودکان افزایش یافته است. محیط های شهری متراکم و یکنواخت می توانند زمینه ساز افزایش استرس، کاهش سرزندگی روانی و تضعیف احساس تعلق به مکان در میان کودکان شوند. در این میان، هنر شهری به عنوان یکی از عناصر خلاقانه در طراحی فضاهای عمومی، می تواند با ایجاد تنوع بصری، تحریک تخیل و تقویت تعامل عاطفی با محیط، نقش مهمی در بهبود تجربه روان شناختی کودکان ایفا کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی ابعاد روان شناختی هنر شهری و نقش آن در تعدیل استرس، ارتقای سرزندگی روانی و شکل گیری تعلق مکانی در کودکان انجام شده است. این مطالعه با رویکردی مقایسه ای به تحلیل تفاوت های موجود میان فضاهای شهری دارای عناصر هنر شهری و فضاهای فاقد این عناصر می پردازد. روش پژوهش به صورت ترکیبی و با استفاده از ابزارهایی نظیر پرسشنامه های استاندارد و مصاحبه های نیمه ساختاریافته، مشاهده میدانی و تحلیل محیطی انجام می شود. جامعه آماری پژوهش شامل کودکان ساکن در بافت های شهری منتخب است و داده ها با استفاده از روش های آماری و تحلیلی مورد بررسی قرار می گیرند. نتایج مورد انتظار نشان می دهد که حضور هنر شهری می تواند با کاهش استرس محیطی، افزایش سرزندگی روانی و تقویت پیوند عاطفی کودکان با محیط زندگی خود، به ارتقای سلامت روان و کیفیت تجربه زیستی آنان در فضاهای شهری کمک کند. یافته های این پژوهش می تواند در برنامه ریزی شهری، طراحی محیط های کودک محور و توسعه مداخلات هنری در فضاهای عمومی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هنر شهری ، کودکان ، استرس ، سرزندگی روانی ، تعلق مکانی ، دیوارنگاره ، هنر مشارکتی