عوامل تعیین کننده تداوم مشارکت در برنامه های ساختاریافته آموزش رابطه به صورت مجازی: بررسی نقش تلاش، باورهای مذهبی و تحصیلات و ساختار خانواده

پژوهش حاضر با بهره گیری از یک طرح جذب سراسری و در سطح ملی، به شناسایی عوامل اثرگذار بر تداوم مشارکت زوج ها در چهار قالب متمایز از مداخلات آموزشی مبتنی بر رابطه پرداخته است: یک منبع خودآموز نوشتاری، یک بسته ارزیابی همراه با بازخورد، و برنامه آموزشی مراقبتی شش جلسه ای که از دو مسیر ارتباطی ایمیل یا تلفن ارائه شد. یافته های تحلیلی حاکی از آن است که در میان کل متغیرهای بررسی شده، پنج مولفه ی شامل دشواری تکالیف موردانتظار برنامه، میزان اولویت قائل شدن برای ازدواج، درجه التزام مذهبی، جایگاه تحصیلی، و تعلق به خانواده های بازساخت یافته و ناتنی، موفق شدند با دقتی در حدود ۷۰ درصد، موفقیت یا ناکامی زوج ها در به پایان رساندن دوره را پیش بینی نمایند. در این مجموعه، متغیر «حجم تکالیف آموزشی برنامه» از توان پیش بینی کنندگی به مراتب قوی تری نسبت به سایر متغیرها برخوردار بود. نرخ به پایان رسانی دوره در دو گروه کتاب و ارزیابی/بازخورد در وضعیت مطلوبی قرار داشت، اما در دو گروه مراقبت از رابطه زوجی که مستلزم صرف زمان و انرژی بیشتری بودند، این نرخ به گونه ای محسوس کاهش یافت. گرچه در مرحله آغازین، جذب پذیری از طریق ایمیل جهت دوره های آموزشی مراقبت از رابطه بیشتر از شرط تلفنی آن بود، اما در نهایت، میزان تکمیل برنامه در گروه تلفنی از درصد بالاتری برخوردار شد. در بخش نهایی، کاربردهای عینی این دستاوردها برای طراحی و اجرای برنامه های کنونی و آتی مداخلات آموزشی مبتنی بر رابطه مورد بررسی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

آموزش رابطه زوجی ، ارائه منعطف ، ماندگاری