اثر بخشی زوج درمانی هیجان مدار بر ناگویی هیجانی و افزایش رضایت زناشویی در زوجین نابارور شهر اصفهان

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر بخشی زوج درمانی هیجان مدار بر ناگویی هیجانی و افزایش رضایت زناشویی در زوجین نابارور مراجعه کننده به متخصص زنان در شهر اصفهان بود. طرح پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با گروه کنترل و به روش تحلیل کواریانس چندمتغیره بود. جامعه ی پژوهش حاضر شامل تمامی زوجین نابارور مراجعه کننده به متخصص زنان شهر اصفهان بود که با روش نمونه گیری هدفمند، ۳۰ زوج دچار ناباروری انتخاب شدند و به طور تصادفی به دو گروه مساوی درمان یا کنترل تخصیص یافتند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه ناگویی هیجانی تورنتو و رضایت زناشویی انریچ هستند. برای گروه آزمایش، ۸ جلسه ی ۹۰ دقیقه ای هفتگی زوج درمانی هیجان مدار اجرا شد ولی گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آمار استنباطی تحلیل کواریانس چندمتغیری (مانکوا) استفاده شد. تحلیل های آماری با استفاده از نرم افزار آماری ۲۷-SPSS انجام شد. نتایج مانکوا نشان داد که مداخله ی به کار رفته باعث کاهش ناگویی هیجانی و افزایش رضایت زناشویی زوجین دچار ناباروری می شود. به طور کلی، می توان گفت که درمان هیجان مدار بر کاهش ناگویی هیجانی و افزایش رضایت زناشویی موثر است.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی هیجان مدار ، ناگویی هیجانی ، رضایت زناشویی ، نابارور