پیش بینی خودتنظیمی تحصیلی براساس سبک های یادگیری در دانش آموزان دوره متوسطه منطقه شش تهران

از وظایف اساسی آموزش و پرورش در هر کشوری انتقال میراث فرهنگی جامع پرورش استعدادهای دانش آموزان و آماده کردن آنان برای شرکت فعال در جامعه است. براین اساس تعلیم و تربیت افراد به منظور تصدی امور مختلف ضروری می نماید و مسئله موفقیت یا عدم موفقیت در امر تحصیل از مهم ترین دغدغه های نظام آموزشی در تمام جوامع است. این تحقیق با هدف پیش بینی خودتنظیمی تحصیلی براساس سبک های یادگیری در دانش آموزان دوره متوسطه منطقه شش تهران، انجام شده است. این تحقیق از حیث هدف کاربردی و با توجه به اینکه عینا وضعیت موجود توصیف می شود از بعد ماهیت توصیفی-همبستگی می باشد. جامعه آماری پژوهش ۲۵۴ نفر از کلیه دانش آموزان دوره متوسطه منطقه ۶ تهران می باشند. حجم نمونه ۱۵۳ نفر از آنها بودند که به صورت خوشه ای چند مرحله ای و بر اساس فرمول کوکران انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های خودنظم بخشی تحصیلی از سواری و عرب زاده (۱۳۹۲) و پرسشنامه سبک یادگیری کلب (۱۹۹۲) استفاده شد که روایی و پایایی آنها مورد تایید قرار گرفته بود. برای آزمایش فرضیه های پیشنهادی از آزمون همبستگی و رگرسیون استفاده شد. نتایج نشان داد سبک های یادگیری بر خودتنظیمی تحصیلی تاثیرگذار بوده است.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، خودتنظیمی تحصیلی ، دانش آموزان دوره متوسطه