اثر بخشی بازی درمانی شناختی رفتاری بر مشکلات رفتاری در کودکان دارای مشکلات حرکتی خفیف

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی بازی درمانی شناختی–رفتاری بر مشکلات رفتاری کودکان دارای مشکلات حرکتی خفیف بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی کودکان دارای مشکلات حرکتی خفیف مراجعه کننده به مراکز تحت پوشش سازمان بهزیستی شهر کاشان در سال ۱۴۰۵ بود. از میان آنان ۳۰ کودک به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده ها سیاهه مشکلات رفتاری کودک (CBCL) آخنباخ و رسکورلا بود. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت مداخله بازی درمانی شناختی–رفتاری قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری و تک متغیری در نرم افزار SPSS-۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون، بین دو گروه آزمایش و کنترل در متغیر مشکلات رفتاری و مولفه های آن تفاوت معناداری وجود دارد (۰۵/۰>P). همچنین بازی درمانی شناختی–رفتاری موجب کاهش معنادار مشکلات رفتاری درونی سازی شده و برونی سازی شده در کودکان دارای مشکلات حرکتی خفیف شد. اندازه اثر به دست آمده نیز نشان دهنده اثربخشی مطلوب این مداخله در کاهش مشکلات رفتاری بود. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که بازی درمانی شناختی–رفتاری با فراهم کردن فرصت ابراز هیجان ها، اصلاح افکار ناکارآمد، آموزش مهارت های حل مسئله و تقویت رفتارهای سازگارانه، نقش موثری در کاهش مشکلات رفتاری کودکان دارای مشکلات حرکتی خفیف دارد. بنابراین استفاده از این رویکرد در مراکز مشاوره، مدارس و مراکز توانبخشی برای ارتقای سلامت روان و بهبود سازگاری رفتاری این کودکان پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی شناختی–رفتاری ، مشکلات رفتاری ، مشکلات حرکتی خفیف