اثربخشی بازی درمانی شناختی رفتاری بر همدلی در کودکان دارای مشکلات حرکتی خفیف

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی بازی درمانی شناختی–رفتاری بر همدلی در کودکان دارای مشکلات حرکتی خفیف بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی کودکان دارای مشکلات حرکتی خفیف مراجعه کننده به مراکز تحت پوشش سازمان بهزیستی شهر کاشان در سال ۱۴۰۵ بود. از میان آنان ۳۰ کودک به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه همدلی داویس (۱۹۸۳) بود. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت مداخله بازی درمانی شناختی–رفتاری قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) در نرم افزار SPSS-۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد با کنترل اثر پیش آزمون، بین دو گروه در متغیر همدلی تفاوت معناداری وجود دارد (P<۰.۰۵). همچنین بازی درمانی شناختی–رفتاری موجب افزایش همدلی در کودکان گروه آزمایش شد. اندازه اثر به دست آمده نیز نشان دهنده اثربخشی مطلوب مداخله بود. در مجموع می توان نتیجه گرفت که بازی درمانی شناختی–رفتاری با فراهم سازی فرصت تجربه تعاملات اجتماعی، تقویت مهارت های شناختی–هیجانی و آموزش راهبردهای سازگارانه، نقش موثری در بهبود همدلی کودکان دارای مشکلات حرکتی خفیف دارد. بنابراین استفاده از این رویکرد در مراکز مشاوره و توانبخشی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی شناختی–رفتاری ، همدلی ، کودکان ، مشکلات حرکتی خفیف