ارائه مدل پیش بینی ناتوانی عملکردی بر اساس باورهای فراشناختی با میانجی گری آمیختگی شناختی در بیماران مبتلا به درد مزمن: رویکردی فراتشخیصی

مقدمه: درد مزمن نه تنها یک تجربه حسی، بلکه یک پدیده پیچیده روان شناختی است که منجر به ناتوانی عملکردی گسترده می شود. پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل پیش بینی ناتوانی عملکردی بر اساس باورهای فراشناختی با میانجی گری آمیختگی شناختی در بیماران مبتلا به درد مزمن با رویکرد فراتشخیصی انجام شد. روش: پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی از نوع مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی بیماران مبتلا به درد مزمن مراجعه کننده به کلینیک درد بیمارستان ولی عصر (عج) زنجان در سال ۱۴۰۴ بود. از این میان، نمونه ای به حجم ۳۵۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه ناتوانی درد (PDI)، پرسشنامه باورهای فراشناختی (MCQ-۳۰) و پرسشنامه آمیختگی شناختی (CFQ) بود. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS-۲۶ و AMOS-۲۴ انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که باورهای فراشناختی و آمیختگی شناختی رابطه مثبت و معنی داری با ناتوانی عملکردی دارند (۰.۰۱>P). مدل ساختاری برازش مناسبی با داده ها داشت. یافته های حاصل از آزمون بوت استرپ نشان داد که آمیختگی شناختی نقش میانجی گری معناداری در رابطه بین باورهای فراشناختی و ناتوانی عملکردی ایفا می کند (۰.۰۵>P). نتیجه گیری: باورهای فراشناختی منفی از طریق تشدید آمیختگی شناختی، منجر به افزایش ناتوانی عملکردی در بیماران درد مزمن می شوند. مداخلات مبتنی بر رویکردهای فراتشخیصی مانند (ACT) و درمان فراشناختی می تواند در کاهش ناتوانی این بیماران موثر باشد.

کلیدواژه ها:

درد مزمن ، ناتوانی عملکردی ، باورهای فراشناختی ، آمیختگی شناختی ، رویکرد فراتشخیصی