اثربخشی درمان دیالکتیکی بر کیفیت خواب و زندگی بیماران قلب و عروق بیمارستان امام رضا تبریز

هدف: هدف مطالعه فعلی بررسی اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر کیفیت خواب و کیفیت زندگی بیماران قلبی-عروقی بود. روش: این پژوهش در قالب یک کارآزمایی بالینی با پیش آزمون، پس آزمون انجام شد. از میان بیماران قلبی-عروقی که در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ به بیمارستان های شهر تبریز مراجعه کرده بودند، ۴۰ نفر به صورت هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) اختصاص یافتند. ابزارها شامل پرسشنامه کیفیت زندگی سلامت (SF-۳۶) و پرسشنامه کیفیت خواب پترزبورگ (PSQI) بود. گروه آزمایش هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای رفتار درمانی دیالکتیکی را دریافت کرد. برای تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که رفتار درمانی دیالکتیکی منجر به بهبود معنادار کیفیت خواب و کیفیت زندگی در گروه آزمایش می شود (P<۰.۰۱). نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان داد که رفتار درمانی دیالکتیکی منجر به بهبود کیفیت زندگی و کیفیت خواب در بیماران با مشکلات قلبی-عروقی می شود. براساس این یافته ها، از این درمان می توان برای بهبود کیفیت خواب و کیفیت زندگی که نقش تشدید کننده در روند بیماری افراد مبتلا به قلبی-عروقی دارد استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

بیمار قلبی-عروقی ، خواب ، کیفیت زندگی ، رفتار درمانی دیالکتیکی