اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر دشواری های تنظیم هیجانی زوجین متقاضی طلاق

هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر دشواری های تنظیم هیجانی زوجین متقاضی طلاق انجام شده است. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری پژوهش شامل زوجین متقاضی طلاق مراجعه به مراکز مشاوره ای شهر ساری در سال ۱۴۰۴ داشتند. سپس از این جامعه با روش نمونه گیری در دسترس به تعداد ۳۲ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش ۱۶نفر و کنترل ۱۶نفر قرار داده شدند؛ پرسشنامه به کار برده شده برای جمع آوری داده ها، پرسشنامه دشواری های تنظیم هیجانی بود. آزمودنی های گروه آزمایش به مدت ۸هفته، هر هفته در یک جلسه درمان ۶۰-۹۰ دقیقه ای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت نموده اند و گروه کنترل مداخله خاصی را دریافت ننمودند. یافته ها نشان داد میانگین نمرات دشواری های تنظیم هیجانی زوجین در پس آزمون نسبت به پیش آزمون در گروه آزمایش معنادار بوده است. بنابراین درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر دشواری های تنظیم هیجانی زوجین متقاضی طلاق تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، دشواری های تنظیم هیجانی ، زوجین متقاضی طلاق