اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر خودکارآمدی کودکان بدسرپرست

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر خودکارآمدی کودکان بدسرپرست انجام شد. روش پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل می باشد. جامعه آماری این پژوهش شامل کودکان بدسرپرست در مدارس پیش دبستانی شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بوده است. نمونه مورد نظر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۳۰ نفر در دو گروه آزمایشی و گواه (۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه گواه) قرار گرفت. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه خودکارآمدی استفاده شده است. سپس درمان شناختی رفتاری طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای بر روی گروه آزمایش اجرا شد. پس از پایان جلسه های درمان شناختی رفتاری، از گروه های آزمایش و کنترل پس آزمون به عمل آمد. یافته ها نشان داد که میانگین نمره خودکارآمدی در پس آزمون نسبت به پیش آزمون معنی دار بوده است. بنابراین درمان شناختی رفتاری بر خودکارآمدی کودکان بدسرپرست تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، خودکارآمدی ، کودکان بدسرپرست