اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی زوجین متقاضی طلاق

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی زوجین متقاضی طلاق انجام شد. روش پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بوده است. جامعه آماری این پژوهش شامل زنان متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره ای شهر بابل در سال ۱۴۰۴ بوده است. نمونه مورد نظر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۲۸ نفر در دو گروه آزمایشی و گواه (۱۴ نفر گروه آزمایش و ۱۴ نفر گروه گواه) قرار گرفت. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه تحمل پریشانی استفاده شده است. سپس آزمودنی های گروه آزمایش به مدت ۸ هفته، هر هفته در یک جلسه درمان ۹۰ دقیقه ای درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش را دریافت نموده اند و گروه کنترل مداخله خاصی را دریافت ننمودند. یافته ها نشان داد در بین افراد شرکت کننده در گروه های آزمایش و کنترل از لحاظ نمرات تحمل پریشانی در پس آزمون معنی دار بوده است. بنابراین درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی زوجین متقاضی طلاق تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، تحمل پریشانی ، زوجین متقاضی طلاق