پیش بینی امید به زندگی بر اساس استرس ادراک شده با نقش میانجی تنظیم شناختی هیجان در بیماران مبتلا به سرطان پستان

سرطان جزو بیماری های تهدیدکننده زندگی محسوب می شود و در این میان سرطان پستان شایع ترین، کشنده ترین و از نظر عاطفی روانی تاثیرگذارترین بیماری در بین زنان است. روش پژوهش پیش بینی امید به زندگی بر اساس استرس ادراک شده با نقش میانجی تنظیم شناختی هیجان در بیماران مبتلا به سرطان پستان بود. پژوهش حاضر، توصیفی همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری مطالعه کلیه زنان مبتلا به سرطان پستان که جهت اخذ خدمات درمانی در بازده زمانی سه ماه اول سال ۱۴۰۳ به بیمارستان شهید بهشتی و بعثت شهر همدان مراجعه کرده بودند تشکیل دادند که از این جامعه ۲۰۶ نفر در دامنه ی سنی ۳۰ تا ۷۰ سال با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و شرکت کنندگان به ابزار تنظیم شناختی هیجان، استرس ادراک شده و امید به زندگی پاسخ دادند. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS ۲۷ و Smart PLS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که بین استرس ادراک شده بر امید به زندگی تاثیر منفی و معناداری وجود دارد. همچنین بین تنظیم شناختی هیجان بر امید به زندگی تاثیر مثبت و معناداری دارد و استرس بر تنظیم شناختی تاثیر منفی و معناداری دارد (۰۱/۰≥P). نتایج اثرات غیر مستقیم نشان داد که استرس ادراک شده بر امید به زندگی از طریق تنظیم شناختی در زنان مبتلا به سرطان پستان به صورت غیر مستقیم با اندازه ۱۱/۰ را پیش بینی می نماید. با توجه به اهمیت امید در زندگی و درمان مبتلایان به سرطان، پیشنهاد می شود که کادر درمان و روانشناسان در مداخلات خود به نقش امید در زندگی به ویژه در مبتلایان به سرطان پستان توجه کنند.

کلیدواژه ها:

امید به زندگی ، تنظیم شناختی هیجان ، استرس ادراک شده ، سرطان پستان