تاثیر آموزش الکترونیکی مبتنی بر آینده پژوهی بر یادگیری خودراهبر معلمان در مدارس دوره ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف تاثیر آموزش الکترونیکی مبتنی بر آینده پژوهی بر یادگیری خودراهبر معلمان در مدارس دوره ابتدایی شهرستان ساری انجام گرفت. این تحقیق با روش توصیفی – پیمایشی انجام شد. جامعه آماری این پژوهش کلیه معلمان مدارس دوره ابتدایی شهرستان ساری به تعداد ۵۵۳ نفر (۲۷۱ نفر مرد و ۲۸۲ نفر زن) بوده که از بین آنها ۱۴۹ نفر به روش نمونه گیری طبقه ای - تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه استاندارد یادگیری الکترونیکی واتکین و همکاران (۲۰۰۴)، پرسشنامه توانمندی های آینده پژوهی (پارسا و همکاران، ۱۳۹۰) و پرسشنامه یادگیری خودراهبر (فیشرو همکاران، ۲۰۱۳) بود. روایی ابزار توسط اساتید راهنما و صاحب نظران مورد تایید قرار گرفته و پایایی ابزار به روش آلفای کرونباخ برای متغیر یادگیری الکترونیکی ۰.۹۳۰، آینده پژوهی ۰.۸۱۰ و خود راهبری ۰.۸۷۸ بوده است. به منظور تجزیه و تحلیل آماری از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف برای تعیین نرمال بودن متغیرها، آزمون t دو گروه مستقل، جهت رد یا تایید فرضیه ها استفاده شده است. نتایج حاصل از آزمون t نشان داد که آموزش الکترونیکی مبتنی بر آینده پژوهی بر یادگیری خودراهبر معلمان در مدارس دوره ابتدایی شهرستان ساری تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش الکترونیکی ، آینده پژوهی ، خودرهبری