اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر اضطراب اجتماعی کودکان طلاق

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر کاهش اضطراب اجتماعی کودکان طلاق شهر اصفهان در سال ۱۴۰۵ انجام شد. این پژوهش از نوع کاربردی و به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری شامل کلیه کودکان طلاق شهر اصفهان بود که از میان آنان ۳۰ نفر با روش نمونه گیری هدفمند در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه اضطراب اجتماعی کودکان بود. پس از اجرای پیش آزمون، گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت آموزش مهارت های زندگی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس تک متغیره در نرم افزار SPSS تحلیل شد. یافته ها نشان داد میانگین نمره اضطراب اجتماعی در گروه آزمایش از ۵۴/۴۰ در پیش آزمون به ۳۸/۱۳ در پس آزمون کاهش یافت، در حالی که در گروه کنترل این مقدار از ۵۳/۸۷ به ۵۲/۹۳ رسید. نتایج تحلیل کوواریانس نیز نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت بین دو گروه در پس آزمون از نظر آماری معنادار است. بنابراین، آموزش مهارت های زندگی تاثیر معنادار و قوی بر کاهش اضطراب اجتماعی کودکان طلاق داشت. بر اساس این یافته ها می توان نتیجه گرفت که آموزش مهارت های زندگی با تقویت خودآگاهی، تنظیم هیجان، جرات ورزی، حل مسئله و مهارت های ارتباطی، می تواند به عنوان یک مداخله موثر در کاهش آسیب های روان شناختی کودکان طلاق مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های زندگی ، اضطراب اجتماعی ، کودکان طلاق