اثربخشی درمان خودشفقت ورزی بر بهزیستی روانشناختی زنان آزار دیده از خشونت خانگی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان خودشفقت ورزی بر بهزیستی روانشناختی زنان آسیب دیده از خشونت خانگی انجام شده است. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل و دوره پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان آسیب دیده از خشونت خانگی شهر شاهرود بودند که جهت انجام خدمات روانشناختی به مراکز مشاوره در شاهرود در سال ۱۴۰۴ مراجعه کرده بودند. از این جامعه ۳۰ نفر به صورت هدفمند انتخاب و به صورت گمارش تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش ۱۰ جلسه ۷۵ دقیقه ای تحت برنامه درمان مبتنی بر شفقت (گیبرت، ۲۰۰۹) قرار گرفتند. ابزار اندازه گیری پرسشنامه بهزیستی روانشناختی (ریف، ۱۹۹۵) بود. تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر انجام شد. یافته ها نشان داد بین پیش آزمون و پس آزمون بهزیستی روانشناختی تفاوت معناداری در سطح ۰.۰۰۱ وجود دارد و نتایج نیز در دوره پیگیری حفظ شد. براساس نتایج پژوهش پیشنهاد می شود از درمان های خودشفقت ورزی برای ارتقای بهزیستی روانشناختی زنان تحت خشونت خانگی استفاده شود.

کلیدواژه ها:

خودشفقت ورزی ، بهزیستی روانشناختی ، خشونت خانگی