مقایسه درمان متمرکز بر شفقت و معنادرمانی بر رشد پس از سانحه در زنان تحت خشونت خانگی

پژوهش حاضر باهدف مقایسه اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت و معنادرمانی بر رشد پس از سانحه در زنان تحت خشونت خانگی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری مطالعه، شامل تمامی زنان تحت خشونت خانگی مراجعه کننده به اورژانس اجتماعی شهر ساری بود که در سال ۱۴۰۴ با گزارش خشونت خانگی به اورژانس اجتماعی مراجعه کرده بودند. از بین آن ها ۴۵ نفر به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و در یک گروه کنترل در انتظار درمان و دو گروه آزمایش (هر گروه ۱۵ نفر) به صورت تصادفی جایگزین شدند. آزمودنی های گروه آزمایش اول و دوم هر یک به ترتیب درمان متمرکز بر شفقت (طی ۸ جلسه) و معنادرمانی (طی ۸ جلسه) دریافت کردند و گروه کنترل در انتظار درمان آموزشی دریافت نکرد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه رشد پس از سانحه PTGI (تدسچی و کالهون، ۱۹۹۶) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با روش آماری تحلیل کواریانس و آزمون تعقیبی LSD در نرم افزار SPSS۲۶ انجام گرفت. نتایج نشان داد که درمان متمرکز بر شفقت به طور معناداری باعث افزایش رشد پس از سانحه (۵۷/۱۲۲=F و ۰۰۱/۰=p) شده است. همچنین، معنادرمانی به طور معناداری باعث افزایش رشد پس از سانحه (۸/۱۵=F و ۰۰۰۳/۰=p) شده است. همچنین نتایج آزمون تعقیبی نشان داد که درمان متمرکز بر شفقت (۰۵/۵۳=F و ۰۵/۰>p) تاثیر بیشتری نسبت به معنادرمانی دارد. با توجه به نتایج پژوهش حاضر، می توان از درمان متمرکز بر شفقت جهت افزایش رشد پس از سانحه به صورت موثرتری نسبت به معنادرمانی در زنان تحت خشونت خانگی استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

درمان متمرکز بر شفقت ، معنادرمانی ، رشد پس از سانحه ، خشونت خانگی