ارزیابی مولفه های مدیریت بحران و تاثیر آن بر ایمنی عملیاتی آتش نشانان

هدف از پژوهش حاضر ارزیابی مولفه های مدیریت بحران و تاثیر آن بر ایمنی عملیاتی آتش نشانان بود. روش: این پژوهش از نوع کاربردی و با روش توصیفی–تحلیلی و رویکرد میدانی و کمی انجام شد. جامعه آماری شامل ۱۲۰ نفر از کارکنان عملیاتی ایستگاه های آتش نشانی ۵ پونک و ۲ شهید بابایی قزوین بود که با استفاده از جدول مورگان، ۹۲ نفر به صورت تصادفی ساده انتخاب و پرسشنامه را تکمیل کردند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد عملکرد ایمنی نیل و گریفین (۲۰۰۰) و پرسشنامه مدیریت بحران سرافرازی (۱۳۹۱) بود که روایی آن ها تایید و پایایی هر دو ابزار با آلفای کرونباخ بیش از ۰.۸۵ گزارش شد. تحلیل داده ها نیز با مدل سازی معادلات ساختاری و آزمون ضرایب مسیر در نرم افزار PLS نسخه ۴ انجام گرفت. یافته ها: نشان داد که مولفه های مدیریت بحران اثر مثبت و معناداری بر ایمنی عملیاتی آتش نشانان دارند. در میان ابعاد مورد بررسی، رعایت ایمنی با ضریب مسیر ۰.۷۸۴ بیشترین تاثیر را بر ایمنی عملیاتی داشت و پس از آن مدیریت بحران با ضریب مسیر ۰.۶۳۳ و مشارکت ایمنی با ضریب مسیر ۰.۶۰۶ اثرات معناداری نشان دادند. همچنین از میان ابعاد مدیریت بحران، حین بحران با ضریب مسیر ۰.۷۱۴ قوی ترین نقش را در تبیین سازه مدیریت بحران ایفا کرد. نتیجه گیری: توجه نظام مند به برنامه ریزی و آمادگی قبل از حادثه، مدیریت موثر حین رخداد و بازنگری و اصلاح فرایندها پس از بحران، در کنار ترویج فرهنگ رعایت اصول ایمنی در میان کارکنان، زمینه افزایش ایمنی، کاهش خطاهای انسانی و ارتقای عملکرد عملیاتی آتش نشانان را فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران ، ایمنی عملیاتی ، آتش نشانی ، خطای انسانی