مدل سازی ریسک های عملیاتی در حوادث شهری با میانجی پروتکل های ایمنی

هدف از پژوهش حاضر مدل سازی ریسک های عملیاتی در حوادث شهری با میانجی پروتکل های ایمنی بود. روش: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–تحلیلی از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل کارکنان بخش عملیاتی آتش نشانی ایستگاه ۵ پونک و ایستگاه ۲ شهید بابایی قزوین به تعداد ۱۲۰ نفر بود که با استفاده از جدول مورگان، ۹۲ نفر به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه های استاندارد شامل پرسشنامه مدیریت ریسک هاپکینز (۲۰۱۸) با ۱۶ گویه در چهار مولفه، پرسشنامه پروتکل های ایمنی وینودکومار و همکاران (۲۰۱۰) با ۲۴ گویه در شش مولفه و پرسشنامه آمادگی در حوادث هیدرانلو (۲۰۲۰) با ۲۰ گویه در چهار مولفه بود که بر اساس طیف پنج درجه ای لیکرت طراحی شدند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار و توزیع فراوانی) و آمار استنباطی با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری در نرم افزارهای SPSS۲۵ و SmartPLS۳ بهره گرفته شد تا روابط میان ریسک های عملیاتی، پروتکل های ایمنی و آمادگی در برابر حوادث شهری و همچنین نقش میانجی پروتکل های ایمنی مورد بررسی قرار گیرد. یافته ها: شاخص بهبود مدیریت در مولفه ریسک عملیاتی با ضریب مسیر ۰.۷۳۱، شاخص آموزش و آگاهی با ضریب مسیر ۰.۸۳۴، شاخص مشارکت کارکنان در مولفه ایمنی با ضریب مسیر ۰.۸۱۷، همچنین ریسک عملیاتی بر ایمنی ۴۷ درصد، ریسک عملیاتی بر حوادث شهری ۵۴ درصد و حوادث شهری بر ایمنی ۶۳ درصد تاثیرگذاری داشت. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان داد که کاهش ریسک های عملیاتی در حوادث شهری نیازمند رویکردی سیستمی است که در آن مدیریت ریسک، پروتکل های ایمنی و آمادگی عملیاتی به صورت زنجیره ای به هم پیوسته عمل می کنند. تقویت این عوامل می تواند به افزایش تاب آوری شهری، کاهش خطاهای انسانی و بهبود عملکرد سازمان های امدادی در شرایط بحران منجر شود.

کلیدواژه ها:

ریسک های عملیاتی ، حوادث شهری ، پروتکل های ایمنی ، تاب آوری شهری