تدوین بسته درمانی خودتنظیمی زندگی با درد مزمن و مقایسه اثربخشی آن با درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر سازگاری با درد، پذیرش درد و کیفیت روابط بین فردی در افراد دارای درد مزمن اسکلتی- عضلانی

مقدمه: درد مزمن یکی از چالش برانگیزترین مسائل سلامت است که جنبه های فیزیولوژیکی، عملکرد روان شناختی، روابط اجتماعی و کیفیت زندگی فرد را تحت تاثیر قرار می دهد. هدف: پژوهش حاضر با هدف تدوین بسته درمانی خودتنظیمی زندگی با درد مزمن و مقایسه اثربخشی آن با درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر سازگاری با درد، پذیرش درد و کیفیت روابط بین فردی در افراد دارای درد مزمن اسکلتی- عضلانی صورت گرفت. روش اجرای تحقیق: پژوهش حاضر آمیخته کمی-کیفی بود. بخش کیفی از تحلیل مضمون به شیوه بران و کلارک (2006) و بخش کمی از روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل استفاده کرد. جامعه آماری بخش کیفی مراجعه کنندگان یکی از کلینیک های درد تهران در بازه مهر تا آذر 1403، نظریه های خود تنظیمی و کتب مرجع درمان های شناختی-رفتاری بود و نمونه گیری تا زمان اشباع داده ها ادامه پیدا کرد. جامعه آماری بخش کمی مراجعه کنندگان یکی از کلینیک های درد تهران در بازه دی تا اسفند 1403 بود و به روش نمونه گیری در دسترس 45 نفر به پژوهش دعوت شدند. داده های کیفی به شیوه تحلیل مضمون و داده های کمی به وسیله تحلیل کوواریانس و L Matrix تحلیل شدند. نتایج: یافته های کیفی منجر به تدوین پروتکل شد. یافته های کمی نشان داد که در سازگاری با درد، بسته درمانی خود تنظیمی اثربخش تر از درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بوده است. همچنین، در پذیرش درد و کیفیت روابط بین فردی، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، اثربخش تر از بسته درمانی خود تنظیمی بوده است. بحث و نتیجه گیری: از یافته ها می توان نتیجه گرفت که هم بسته درمانی خود تنظیمی زندگی با درد مزمن و هم درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، می توانند به عنوان یک روش اثربخش در کنار دیگر مداخلات برای افراد دارای درد مزمن اسکلتی-عضلانی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

پذیرش درد ، خودتنظیمی ، درد مزمن اسکلتی-عضلانی ، سازگاری با درد ، کیفیت روابط بین فردی