جایگاه صیانت از هویت تاریخی سنندج در مرمت بناهای شهری

صیانت از هویت تاریخی به عنوان یکی از ارکان اساسی مرمت شهری نقشی تعیین کننده در تداوم فرهنگی و پایداری اجتماعی شهرهای تاریخی ایفا می کند. شهر سنندج با برخورداری از پیشینه تاریخی ارزشمند، معماری بومی شاخص و ساختار کالبدی منطبق با بستر طبیعی، نمونه ای قابل تامل در بررسی نسبت میان مرمت بناهای شهری و حفظ هویت تاریخی است. این پژوهش با هدف تبیین جایگاه صیانت از هویت تاریخی در فرآیند مرمت بناهای شهری سنندج، به تحلیل ابعاد کالبدی، اجتماعی و فرهنگی موثر در این حوزه می پردازد. یافته ها نشان می دهد که مرمت بناهای شهری در سنندج زمانی در راستای صیانت از هویت تاریخی قرار می گیرد که افزون بر حفاظت کالبدی به عناصر ناملموس همچون حافظه جمعی، ساختار محل های آیینی بومی و پیوندهای اجتماعی نیز توجه شود؛ همچنین هماهنگی مداخلات با مقیاس انسانی، مصالح بومی، الگوی فضایی سنتی و منظر طبیعی شهر از عوامل کلیدی در جلوگیری از گسست هویتی محسوب می شود. نتایج پژوهش حاکی از آن است که رویکردی یکپارچه، زمینه گرا و مشارکت محور در مرمت بناهای شهری می تواند ضمن حفظ اصالت تاریخی، زمینه ارتقای کیفیت زندگی و تقویت حس تعلق مکانی را فراهم آورد. بر این اساس، صیانت از هویت تاریخی نه تنها یک اصل حفاظتی بلکه راهبردی بنیادین در برنامه ریزی و مدیریت مرمت شهری سنندج به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

صیانت از هویت تاریخی ، مرمت بناهای شهری ، بافت فرهنگی تاریخی شهر ، شهر سنندج