تحلیلی بر جایگاه ایوان در معماری ایرانی با تکیه بر خانه های تاریخی

ایوان در معماری ایران از دیرباز مورد استفاده قرار گرفته است. ایوان تنها یک اندام کالبدی نبوده است و در پشت زمینه آن اصولی مانند جنبه های زیبایی شناسانه، اقلیمی، عملکردی و مواردی از این قبیل جریان دارد. شناخت ایوان و بررسی همه جانبه آن این امکان را فراهم می آورد تا ایوان را در سنت معماری ایرانی در مقاطع مختلف زمانی مورد سنجش قرار دهیم و قدرت درک و تحلیل درست ایوان را امکان پذیر سازیم. این شناخت سهم مهمی در پیشبرد مطالعات باستان شناسی، تاریخ معماری و تاریخ هنر دارد. هدف از پژوهش حاضر تحلیل جایگاه ایوان در معماری ایرانی با توجه به خانه های تاریخی می باشد. در این راستا پژوهش حاضر به روش توصیفی-تحلیلی بر مبنای یافته های کتابخانه ای صورت گرفته است. پژوهش حاضر به دنبال پاسخگویی به این سوال است که ایوان در معماری خانه های ایرانی چه جایگاهی در سازماندهی فضاها بر عهده داشته است؟ نتایج حاکی از این است که ایوان در معماری خانه های تاریخی ایرانی بیش از یک عنصر ساختاری بود؛ ایوان هویت خانه، تجلی هنر و پاسخی هوشمندانه به نیازهای اقلیمی و فرهنگی ساکنان به شمار می آمد. درک عمیق جایگاه ایوان کلیدی برای شناخت فلسفه روح حاکم بر معماری سنتی ایران است که همچنان می تواند الهام بخش طراحی فضاهای معاصر باشد.

کلیدواژه ها:

ایوان ، معماری ایرانی ، خانه های تاریخی ، اقلیم