بازآفرینی لنگرهای یادمانی در منظر شهری تاریخی با هدف ارتقای سرزندگی اجتماعی؛ واکاوی استعدادهای رویدادپذیری در محله دروازه شاهی یزد

حکیده دیوارهای قدیمی شهرهای تاریخی مانند باروی ایلخانی یزد، فقط یک حصار دفاعی ساده نیستند. این کالبدها در لایه های خشتی، خود حامل زیر نقش های کهنی از تاریخ و فرهنگ مردم در طول زمان هستند. با این حال این لنگرهای یادمانی که روزگاری نماد امنیت و پیوند میان داخل و خارج شهر بودند با از دست دادن نقش دفاعی شان، امروزه به خطوطی منقطع و فضاهایی صامت در دل شهر تبدیل شده اند. این انزوای کالبدی باعث شده تا حافظه جمعی مردم و حس تعلق آنها به این فضاها ضعیف شود؛ اتفاقی که نتیجه اش از بین رفتن تدریجی سرزندگی اجتماعی در مرکز این شهر جهانی است. این پژوهش با استفاده از رویکرد منظر شهری تاریخی یک سوال اصلی مطرح می کند: چطور می توان با بازآفرینی لنگرهای یادمانی سرزندگی اجتماعی را دوباره به دروازه شاهی یزد برگرداند؟ چالش اصلی اینجاست که آیا تبدیل این ویرانه های خاموش به جایی برای برگزاری رویدادها و فعالیت های جمعی می تواند معنای زندگی را در کالبد این لنگرها بازتعریف کند؟ در پاسخ به این چالش، پژوهش حاضر با هدف قرار دادن طراحی منظر محدوده به جای بازسازی صرف کالبد، به دنبال ارائه راهکاری برای تبدیل این محدوده به یک پارک میدان نمادین است. این راهبرد تلاشی است تا دروازه شاهی از یک آستانه صامت به مفصلی پویا برای پیوند دوباره شهروندان با هویت تاریخی شان و ارتقای سرزندگی اجتماعی در بافت معاصر تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

منظر شهری تاریخی ، سرزندگی اجتماعی ، رویدادپذیری ، زیر نقش کهن ، دروازه شاهی یزد