خوانشی بر نقش راه حل های مبتنی بر طبیعت در بهبود امنیت غذایی شهری

غذا از جمله نیازهای بنیادین بشر محسوب می شود که تامین آن در مقوله امنیت غذایی نهفته است. در این بین گسترش سریع شهرنشینی و تغییرات اقلیمی فشارهای فزاینده ای بر نظام های غذایی شهری وارد نموده است. فشارهایی که نه تنها ظرفیت زیرساخت ها و مدیریت منابع شهری را با چالش روبرو ساخته بلکه دسترسی عادلانه به غذای سالم، مغذی و مقرون به صرفه را برای گروه های آسیب پذیر نیز به مخاطره انداخته است. این شرایط ضرورت بازاندیشی در رویکردهای برنامه ریزی شهری و سیاست گذاری غذایی را برجسته نموده تا شهرها بتوانند بر چالش های فعلی فائق آمده و تاب آوری غذایی را ارتقا دهند. در چنین فضایی راه حل های مبتنی بر طبیعت به عنوان راهبردی چندبعدی و هم افزا، می توانند به بهبود تولید محلی غذا، کاهش تلفات و ضایعات غذایی و تسهیل دسترسی به رژیم های غذایی سالم کمک نمایند. به همین منظور پژوهش حاضر در راستای واکاوی نقش این راه حل ها در بهبود امنیت غذایی شهری انجام گرفته است. از این رو، این پژوهش با توجه به محتوای آن از حیث روش پژوهشی کیفی، به لحاظ هدف پژوهشی کاربردی و به لحاظ ماهیت پژوهشی - توصیفی- تحلیلی است. بدین ترتیب در این پژوهش پس از مرور مفاهیم و مبانی های مرتبط با امنیت غذایی و راه حل های مبتنی بر طبیعت، با روش کیفی و تحلیل محتوای پژوهش های مرتبط به بررسی نقش این راه حل ها در بهبود امنیت غذایی شهری مبادرت شده است. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که راه حل های مبتنی بر طبیعت ابزارهایی موثر و چند منظوره برای افزایش امنیت غذایی شهری هستند، طوری که این راه حل ها عرضه محلی غذا و تنوع آن را تقویت، ضایعات را کاهش، عدالت غذایی، ظرفیت تولید و کیفیت تغذیه را بهبود و تاب آوری زنجیره های تامین غذا در برابر شوک های اقلیمی و اقتصادی را بالا می برند. با این حال موفقیت آنها نیازمند سیاست گذاری هماهنگ، سرمایه گذاری محلی و مشارکت فعال جوامع شهری است.

کلیدواژه ها:

تغییرات اقلیمی ، شهرنشینی ، ناامنی غذایی ، راه حل های مبتنی بر طبیعت