تحلیل تطبیقی اثربخشی مشارکت عمومی در بازسازی بافتهای فرسوده شهری (مطالعه موردی ایران و آلمان)

مقدمه: در سال های اخیر مشارکت عمومی به یکی از عناصر اصلی در موفقیت پروژه های توسعه و بازسازی شهری تبدیل شده است به خصوص در زمینه احیای بافت های فرسوده شهری که با چالش های گسترده اجتماعی، اقتصادی و محیطی مواجه هستند. هدف پژوهش: این مقاله با رویکردی تطبیقی و تحلیلی اثر بخشی مشارکت عمومی در فرآیند بازسازی بافت های فرسوده شهری را در دو نظام مختلف سیاسی، اجتماعی و مدیریتی ایران و آلمان بررسی می کند. روش شناسی تحقیق: این تحقیق از روش توصیفی تحلیلی استفاده کرده و داده ها از طریق مرور منابع علمی، سندی، گزارش های دولتی و مقایسه ساختارهای قانونی و عملکردی در دو کشور جمع آوری شده است. قلمرو جغرافیایی پژوهش: پروژه های احیای بافت های فرسوده شهری ایران و آلمان. یافته ها و بحث: نتایج این تحقیق نشان می دهد که در حالی که آلمان با داشتن چارچوب های حقوقی الزام آور، زیرساخت های موثر مدیریت شهری و فرهنگ قوی دموکراسی، مشارکت عمومی را در تمامی مراحل برنامه ریزی، تصمیم گیری و اجرای پروژه های شهری تعبیه کرده است، ایران با وجود وجود قوانین و بیانیه های سیاستی مبنی بر لزوم مشارکت عمومی در عمل با چالش هایی مانند ضعف در اجرا، قوانین، عدم انگیزه های سازمانی و فرهنگی و فقدان سازوکارهای شفاف و مستقل مواجه است. این تفاوت ها را می توان در سطوح مختلفی از جمله ساختار مدیریت شهری، فرآیندهای تصمیم گیری، دسترسی به اطلاعات و نقش تشکل های غیردولتی مشاهده کرد. نتایج: این مقاله ضمن ارائه الگوهای مقایسه ای به درک بهتر از نقش مشارکت عمومی در بازسازی شهری کمک می کند و می تواند به عنوان مبنایی برای اصلاح سیاست ها و بهبود فرآیندهای مدیریت شهری در کشورهای در حال توسعه، از جمله ایران مورد استفاده قرار گیرد و پیشنهاداتی را برای تقویت مشارکت عمومی در بازسازی بافت های فرسوده شهری در ایران ارائه می دهد، از جمله بازنگری در قوانین موجود در حوزه مدیریت شهری به منظور الزام آور کردن مشارکت عمومی، تقویت نقش تشکل های محلی و سازمان های مردمی، ایجاد سازوکارهای شفاف، مستقل و قابل پاسخگویی در فرآیندهای تصمیم گیری شهری، افزایش آگاهی عمومی و آموزش های لازم برای ارتقای ظرفیت های شهروندی.

کلیدواژه ها:

بافت فرسوده و ناکارآمد ، مشارکت عمومی ، ایران ، آلمان