نگاهی بر تجزیه پذیری بافت لباس و شیوه های سازگار با محیط زیست در صنعت مد و پوشاک (مطالعه موردی قاجار تا عصر حاضر)

صنعت مد و پوشاک به عنوان یکی از بزرگترین صنایع جهان سهم بسزایی در ایجاد آلودگی های زیست محیطی دارد. مصرف بالای منابع طبیعی، استفاده گسترده از الیاف مصنوعی غیر قابل تجزیه و به کارگیری رنگ های شیمیایی چالش های جدی در زمینه پایداری محیطی ایجاد کرده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی مفهوم تجزیه پذیری در بافت لباس و شناسایی شیوه های سازگار با محیط زیست در این صنعت انجام شده است. در این تحقیق، الیاف طبیعی نظیر پنبه، کتان، پشم، ابریشم و بامبو با الیاف مصنوعی مانند پلی استر و نایلون مقایسه شدند و نقش فناوری های نوین همچون بایوتکنولوژی، استفاده از رنگ های طبیعی، مد چرخه بسته و کاهش مصرف آب و انرژی در ارتقای پایداری محیط زیست تحلیل شد. همچنین نمونه هایی از برندهای موفق بین المللی نظیر پاتاگونیا، استلا مک کارتنی و ایلین فیشر به عنوان مطالعات موردی بررسی گردید. یافته ها نشان می دهد که توجه به تجزیه پذیری الیاف، استفاده از فناوری های نوین و طراحی مبتنی بر چرخه بسته می تواند نقشی اساسی در کاهش ضایعات نساجی و حرکت به سوی مد پایدار ایفا کند. بدین ترتیب، روش تحقیق در این پژوهش بر اساس هدف از نوع تحقیقات بنیادی و بر اساس ماهیت و روش از نوع تحقیقات توصیفی است. چگونگی گردآوری اطلاعات در این پژوهش به روش اسنادی کتابخانه ای است که بر اساس آن کلیه منابع و شواهد تاریخی مورد مطالعه و فیش برداری قرار خواهند گرفت.

کلیدواژه ها:

مد پایدار ، تجزیه پذیری ، الیاف طبیعی ، چرخه بسته ، محیط زیست