بررسی وضعیت تاب آوری منابع آب در استان لرستان

تاب آوری منابع آب به عنوان یکی از مولفه های کلیدی در پایداری زیست محیطی و توسعه پایدار اهمیت ویژه ای در مناطق خشک و نیمه خشک مانند ایران یافته است. استان لرستان با وجود برخورداری از منابع آب سطحی و زیرزمینی قابل توجه در سالهای اخیر با چالشهای شدیدی همچون تغییرات اقلیمی، افت سطح آبهای زیرزمینی، بهره برداری بی رویه، ضعف مدیریتی و کاهش کیفیت منابع مواجه بوده است. این پژوهش با هدف بررسی وضعیت تاب آوری منابع آب در لرستان انجام شد و تلاش کرده است با استفاده از رویکردی بین رشته ای و داده محور ابعاد مختلف این مسئله را تحلیل کند. روش شناسی تحقیق به صورت ترکیبی کمی و کیفی طراحی شده و از منابع آماری، مصاحبه های میدانی با ذی نفعان محلی، و تحلیل متون علمی بهره گرفته شده است. نتایج حاکی از آن است که عوامل محیطی و مدیریتی تاثیر منفی بالایی بر تاب آوری دارند، در حالی که مشارکت فعال زنان و کشاورزان نقش بسزایی در ارتقاء آن ایفا می کند. بر این اساس راهکارهایی چون مدیریت یکپارچه منابع آب، اصلاح الگوی مصرف، استفاده از فناوریهای نوین و ارتقاء سرمایه اجتماعی پیشنهاد شده است. در این مقاله با تکیه بر تحلیل داده ها، نمودارها و جدول های مقایسه ای اهمیت توجه به ظرفیت های محلی در تاب آوری منابع آب برجسته شده است. یافته ها با مطالعات جهانی هم راستا بوده و می تواند در تدوین سیاست های منطقه محور و بومی سازی مدیریت آب موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری منابع آب ، لرستان ، مدیریت منابع طبیعی ، تغییر اقلیم ، مشارکت زنان کشاورزی