مدیریت یکپارچه فضای سبز شهری با رعایت سرانه استاندارد و حداکثر پیوستگی اکولوژیکی

فضای سبز از ارکان و عوامل مهم پایداری شهرها به شمار می آید. اهمیت فضاهای سبز شهری در پایداری شهر و اثرات مثبت زیباشناختی، اجتماعی و روانی شهروندان و کارکرد اکولوژیک آن در شهرها، انکارناپذیر است. در این خصوص نه تنها وجود فضای سبز در شهرها بلکه رعایت الگوی صحیح پراکنش و توزیع متناسب آن و همچنین سرانه اختصاص یافته به شهروندان بر اساس نیاز جمعیتی یکی از مباحث اساسی در برنامه ریزی و مدیریت شهری است. علاوه بر این توجه به ارتباطات و پیوستگی اکولوژیکی در بین فضاهای سبز شهری به جهت حفظ و پایداری آنها ضروری است. هدف از پژوهش حاضر بررسی سرانه فضای سبز موجود شهر ساری متناسب با استانداردهای موجود و مطابق با میزان جمعیت و مساحت نواحی مختلف شهری و همچنین ارزیابی پیوستگی اکولوژیکی کاربری فضای سبز است. نتایج به دست آمده نشان دهنده کمبود شدید این کاربری متناسب با تراکم جمعیت و عدم توزیع مناسب بوده است. همچنین با برآورد جمعیت شهر ساری طی پنج سال آینده پیش بینی شده است که این شهر با توجه به سرانه استاندارد تعیین شده هشت متر مربع به ازای هر نفر به ایجاد ۲۸۵۸۱۸۱ متر مربع فضای سبز نیاز خواهد داشت. همچنین نتایج حاصل از بررسی پیوستگی فضاهای سبز نشان دهنده وضعیت نسبتا مناسب یکپارچگی این فضاها در مناطقی است که لکه های سبز دارای مساحت بالا هستند، لیکن در مناطق با تعدد لکه ها با مساحت کم بیانگر تکه تکه شدگی فضاهای سبز و عدم پیوستگی مناسب بوده است. به طور کلی نتایج این پژوهش امکان بهبود توزیع، پراکنش و یکپارچگی فضای سبز شهر ساری را ممکن می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت ، شهری فضای سبز ، شهری توزیع مکانی فضای سبز ، شهری سرانه ی استاندارد ، پیوستگی اکولوژیک