برنامه ریزی پایدار زیرساختهای سبز، شهری در راستای مدیریت گسترش شهر

شهرهای ایران جز قدیمی ترین و بزرگترین شهرهای جهان می باشند که در طی زمان دستخوش تغییرات زیادی شده است. یکی از این تغییرات افزایش وسعت این شهر است. با افزایش روزافزون جمعیت نیاز جامعه به داشتن مسکن بیشتر شده که در پی آن برای رفع این نیاز بر تعداد ساختمان های شهر افزوده شد. افزایش تعداد ساختمان ها در شهرها به صورت درون افزا و برون افزا رخ داده است که در نهایت این اتفاق باعث به هم ریختگی بافت اولیه شهر شده و انسجام آن را از بین برده است که این امر دلیلی بر گسترش پراکنده شهر تبریز است. در پی این اتفاق، مشکلات عدیده ای برای شهر تبریز به وجود آمده از جمله پراکندگی نامتناسب، شهر حاشیه نشینی، ایجاد مناطق فقیرنشین، ایجاد طبقات اجتماعی، افزایش ناامنی، نازیبا شدن شهر، بی برنامگی و هرج و مرج، نداشتن الگوی مناسب شهری، در دسترس نبودن امکانات برای تمام مردم، ایجاد زمین های خالی و متروک و کاهش پویایی شهر. پراکندگی نامتناسب شهر یکی از مشکلات اصلی اینگونه شهرها است که نتیجه اصلی عدم برنامه ریزی درست در راستای بهبود و ارتقا کیفیت زندگی بشر است که این خود عامل مهمی بر ایجاد تمام مشکلات شهری است.

کلیدواژه ها:

فضای سبز شهری ، کنترل پرا اراضی ، توسعه پایدار ، زیرساخت سبز شهری ، اکندگی شهر ، فشرده گسترش ، شهر زمین خالی ، تغییر کاربری