اثر آلودگی هوا بر حمل و نقل پایدار

زمینه و هدف: آلودگی هوا به عنوان یک چالش عمده در مسیر دستیابی به پایداری شهری، دارای رابطه ای پیچیده و دوسویه با سیستم حمل و نقل است. این مقاله به بررسی این پویایی های درهم تنیده با تمرکز بر تحقق حمل و نقل پایدار می پردازد. هدف اصلی شناسایی مکانیزم های بازخوردی کلیدی است که از طریق آن ها، آلودگی هوا نه تنها یک پیامد، بلکه یک عامل تاثیرگذار بر انتخاب های حمل و نقلی شهروندان محسوب می شود. روش شناسی: این پژوهش با اتخاذ رویکرد پویایی شناسی سیستم به مدل سازی ساختار درونی این سیستم پیچیده می پردازد. ابتدا متغیرهای کلیدی از جمله جمعیت شهری، تعداد خودروهای شخصی، سلامت عمومی، گازهای گلخانه ای، سرانه فضای سبز و آلودگی هوا شناسایی شدند، سپس نمودارهای علی حلقه ای برای ترسیم روابط علی و حلقه های بازخوردی تقویتی و تعادلی طراحی گردید. بر این اساس، یک مدل کمی شبیه سازی شده و سناریوهای مختلف سیاستی در بازه زمانی ۱۰ ساله مورد آزمون قرار گرفت. یافته ها: شبیه سازی مدل وجود یک چرخه معیوب را تقویت می کند. در مقابل، یک راهبرد ترکیبی شامل (۱) اعمال محدودیت دائمی برای وسایل نقلیه آلاینده، (۲) توسعه سریع و همزمان شبکه حمل و نقل عمومی و استفاده از انرژی الکتریکی و (۳) سیاست گذاری و کنترل تعداد برای خودروهای شخصی به طور هم افزود قادر به شکستن این چرخه و هدایت سیستم به سمت یک تعادل پایدار است. نتیجه گیری: این مطالعه تاکید می کند که در پویایی های درون سیستمی رابطه آلودگی هوا و حمل و نقل، یک پیش نیاز اساسی برای تدوین سیاست های موثر است. رویکرد پویایی شناسی سیستم به عنوان یک لنز تحلیلی قدرتمند توانایی آشکارسازی پیامدهای ناخواسته سیاست ها و شناسایی اهرم های کلیدی برای تسریع در گذار به سمت سیستم های حمل و نقل پایدار را دارا می باشد.

کلیدواژه ها:

حمل و نقل پایدار ، رویکرد پویایی شناسی سیستم ، آلودگی هوا ، پایداری شهری