بررسی روشهای مختلف دسترسی دانشجویان به دانشگاه علم و صنعت ایران در مقیاس شهری تحلیلی بر پایه رویکرد تحرک شهری

تحرک شهری به توانایی افراد برای حرکت آزادانه از یک مکان به مکان دیگر اشاره دارد که تحت تاثیر عواملی مانند درآمد، اشتغال و نوع حمل و نقل قرار دارد. در این راستا موسسات آموزش عالی به عنوان مراکز تجمع جمعیت و فعالیت همواره با حجم بالایی از جابجایی های روزانه دانشجویان و کارکنان روبرو هستند که توجه به مقوله تحرک شهری اطراف این مراکز را با چالش هایی همراه می سازد. در چنین شرایطی تحلیل روش های مختلف دسترسی دانشجویان بر اساس مفاهیم تحرک شهری اهمیت زیادی پیدا می کند. این پژوهش با هدف شناسایی الگوهای سفر، بررسی عوامل موثر بر انتخاب شیوه تردد و ارزیابی میزان رضایت دانشجویان از وضعیت دسترسی به دانشگاه علم و صنعت ایران انجام گرفته است. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و میدانی بوده و داده ها از طریق پرسشنامه آنلاین استاندارد، مبتنی بر چارچوب تحرک شهری گردآوری شده است. نمونه آماری شامل ۱۰۰ نفر از دانشجویان بوده و تحلیل داده ها با نرم افزارهای Excel و SPSS انجام شده است. نتایج نشان می دهد که حمل ونقل عمومی مانند مترو و اتوبوس سهم عمده ای در سفرهای دانشجویان دارد اما عواملی همچون زمان انتظار بالا، ازدحام و راحتی پایین باعث کاهش رضایت می شود. همچنین با وجود تمایل به استفاده از روش های حمل ونقل فعال مانند پیاده روی و دوچرخه سواری، کمبود زیرساخت مناسب و نبود ایمنی کافی موانع اصلی هستند. در پایان، راهکارهایی نظیر توسعه مسیرهای ایمن، بهبود کیفیت حمل ونقل عمومی و گسترش سیستم های اشتراکی برای ارتقای دسترسی ایمن، پایدار و عادلانه به دانشگاه پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

تحرک شهری ، دسترسی پذیری ، حمل ونقل ، دانشگاهی ، دانشگاه علم و صنعت ، ایران ، الگوی سفر دانشجویی ، حمل ونقل پایدار