بررسی مروری ارتباط رشد هوشمند شهری و حمل و نقل پایدار

ارتباط میان رشد هوشمند و حمل و نقل پایدار یک پیوند ساختاری و هم افزا است که در آن «کاربری زمین» و «جا به جایی» به عنوان دو روی یک سکه مفهوم زیست پذیری شهری را بازتعریف می کنند. رشد هوشمند با تکیه بر اصول توسعه فشرده، کاربری های مختلط و تراکم افزایی حول گره های حمل و نقل عمومی نیاز به سفرهای طولانی مدت با خودروی شخصی را از مبدا کاهش می دهد و با ایجاد مقیاس های پیاده مدار، سفر را از یک «هزینه زمانی» به بخشی از «تجربه حضور» در شهر تبدیل می کند. در این چارچوب، حمل و نقل پایدار فراتر از یک سیستم جابه جایی، نقش کاتالیزوری ایفا می کند که با پیوند دادن زیرساخت های ریلی و غیرموتوری (پیاده و دوچرخه) به بافت های سکونتگاهی نه تنها بار ترافیکی و ردپای کربنی شهر را به حداقل می رساند بلکه با تقویت دسترسی عادلانه به فرصت های شهری بستر لازم برای تحقق عدالت اجتماعی و احیای سرمایه اجتماعی در بافت های فرسوده را فراهم می آورد. به بیان دقیق تر، رشد هوشمند بدون اتکا به سیستم های حمل و نقل یکپارچه و پاک در حد یک نظریه کالبدی باقی می ماند و حمل و نقل پایدار نیز بدون بسترسازی فضایی رشد هوشمند به زیرساختی کم بازده بدل می شود؛ از این رو، تحقق شهری تاب آور و انسان محور در گرو پیوند ارگانیک این دو رویکرد است. با توجه به اهمیت این موضوع، در این تحقیق به بررسی مروری ارتباط رشد هوشمند شهری و حمل و نقل پایدار پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

رشد هوشمند ، حمل و نقل پایدار ، شهر