بررسی مروری ارتباط حکمرانی مشارکتی و رضایت شهروندان از خدمات عمومی

ارتباط میان حکمرانی مشارکتی و رضایت شهروندان از خدمات عمومی پیوندی دو جانبه و استراتژیک است که بر پایه گذار از مدل شهروند «مشتری» به شهروند شریک شکل می گیرد؛ در این پارادایم مشارکت فعال مردم در مراحل سیاست گذاری، اولویت بندی و نظارت نه تنها به انطباق حداکثری خدمات با نیازهای واقعی و بومی جامعه منجر می شود بلکه با تقویت مولفه های شفافیت و پاسخگویی بستر اعتمادسازی میان نهادهای عمومی و ساکنان را فراهم می آورد. هنگامی که شهروندان در فرآیندهای تصمیم گیری شهری دارای عاملیت هستند احساس بیگانگی با ساختارهای قدرت کاهش یافته و ادراک آنها از عدالت توزیعی ارتقا می یابد چرا که مشارکت فراتر از یک ابزار اجرایی، به شهروندان حس تعلق و مالکیت معنوی نسبت به فضاهای شهری و خدمات عمومی را می بخشد. در نهایت، حکمرانی مشارکتی با تبدیل شهروندان از ناظران منفعل یا معترضان بیرونی به بازیگران درونی فرآیند توسعه، ناکارآمدی های سیستماتیک را از طریق بازخوردگیری های مستمر کاهش داده و با ارتقای سرمایه اجتماعی ضریب تاب آوری مدیریت شهری و سطح کلی رضایتمندی عمومی را به شکلی پایدار افزایش می دهد. با توجه به اهمیت این موضوع در این تحقیق به بررسی مروری ارتباط حکمرانی مشارکتی و رضایت شهروندان از خدمات عمومی پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

حکمرانی مشارکتی ، رضایت شهروندان ، خدمات عمومی