ارزیابی روان بخشی حیات اجتماعی در بافتهای فرسوده با رویکرد توسعه پایدار نمونه موردی محله اوقافی کرج

امروزه در اکثر شهرهای ایران بافتهای فرسوده در هیاهوی توسعه ساخت و سازهای جدید به فراموشی سپرده شده است. نتیجه سالیان متمادی بی توجهی به این بافت ها رها کردن آن در وضعیت نامطلوب، انجام نشدن و نیمه کاره ماندن و یا بعضا طولانی شدن بسیاری از پروژه ها و به دنبال آن بی ارزش ماندن زمین موجب بی اعتمادی ساکنین به دولت و دستگاه های اجرایی گردیده است. طبق تحقیقات انجام شده مهمترین شاخص در بازآفرینی پایدار بافتهای رو به زوال شهری این بافتها بهبود شرایط اجتماعی است، زیرا که حیات اجتماعی موجب بهبود کارکرد فضا و رابطه بین عناصر کالبدی با اجتماعی در شهر می باشد. جامعه آماری این پژوهش ساکنان محله اوقافی کرج می باشند که حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۲۰۰ نفر انتخاب گردیده و نمونه گیری به صورت تصادفی انجام شده است. این پژوهش از نظر ماهیت و روش توصیفی و تحلیلی می باشد و اطلاعات آن به روش اسنادی و پرسشنامه گردآوری شده است. داده های پژوهش با استفاده از نرم افزارهای SPSS و SMART PLS و مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شده اند. نتایج تحلیل عاملی اکتشافی نشان می دهد که عامل مشارکت اجتماعی، سرمایه اجتماعی و هویت و تعلق مکانی تقریبا ۸۰ درصد تغییرات روان بخشی حیات اجتماعی در بافت فرسوده را شامل می شوند. نتایج مدل ساختاری نشان داد که سرمایه اجتماعی با ضریب مسیر ۰.۴۲۹ بیشترین تاثیر را بر روان بخشی حیات اجتماعی دارد و پس از آن مشارکت اجتماعی با ضریب ۰.۲۹۹ و هویت و تعلق مکانی با ضریب ۰.۲۰۸ قرار دارند. همچنین ضریب تعیین متغیر وابسته (۰.۵۹۹) بیانگر آن است که این سه متغیر در مجموع ۵۹.۹ درصد از تغییرات روان بخشی حیات اجتماعی را تبیین می کنند که نشان دهنده قدرت تبیین مناسب مدل است. در انتهای پژوهش با توجه به نتایج بیان شده به ارائه راهکارهای کاربردی پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

روان بخشی ، حیات اجتماعی ، بافت فرسوده ، توسعه پایدار