بررسی مروری اهمیت مسکن شهری و شاخصهای شکل گیری الگوی مسکن

اهمیت مسکن شهری به عنوان یکی از بنیادین ترین ارکان زیست شهری فراتر از تامین سرپناه به مثابه ی کانون اصلی تعاملات اجتماعی اقتصادی و روانی شهروندان عمل می کند که مستقیما بر کیفیت زندگی و تاب آوری جامعه اثرگذار است. شکل گیری الگوی مطلوب مسکن شهری برآیندی از توازن میان شاخص های کالبدی مانند تراکم، دسترسی و کیفیت ساخت، شاخص های اقتصادی توان خرید و مقرون به صرفه بودن و شاخص های اجتماعی-فرهنگی نیازهای زیستی، امنیت و حریم خصوصی است که همسو با بافت تاریخی و اقلیم منطقه تعیین می شود. در واقع، پیوند ناگسستنی میان «اهمیت مسکن» و شاخص های «الگوپذیری» در این نکته نهفته است که هر چه الگوی مسکن با نیازهای متغیر انسانی و ظرفیت های زیرساختی شهر هم راستاتر طراحی شود، مسکن از یک کالای صرفا مصرفی به عاملی برای پایداری شهری و ارتقای حس تعلق مکانی تبدیل شده و می تواند تعادل میان توسعه کالبدی شهر و رفاه اجتماعی را تضمین نماید. با توجه به اهمیت این موضوع، در این تحقیق به بررسی مروری اهمیت مسکن شهری و شاخص های شکل گیری الگوی مسکن پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

مسکن ، شهری ، شاخص های شکل گیری الگوی مسکن ، شهرها