بررسی مروری ارتباط حکمروایی محلی و خلاقیت شهری

ارتباط میان حکمروایی محلی و خلاقیت شهری ارتباطی مستقیم، تقویت کننده و کاملا راهبردی است. هر چه ساختار مدیریت شهری شفاف تر، مشارکتی تر و انعطاف پذیرتر باشد ظرفیت شهر برای تولید و جذب خلاقیت بیشتر می شود. حکمروایی محلی موثر با ایجاد بستر تعامل میان دولت محلی، هنرمندان، کارآفرینان، دانشگاه ها و شهروندان، محیطی فراهم می کند که در آن ایده های نو امکان ظهور، آزمایش و نهادینه شدن پیدا می کنند. سیاستگذاری شهری زمانی به خلاقیت منجر می شود که علاوه بر فراهم کردن زیرساخت های کالبدی مانند فضاهای فرهنگی و مراکز نوآوری، مقررات و فرآیندهای اداری نیز به گونه ای طراحی شوند که آزادی عمل، مشارکت واقعی و همکاری شبکه ای را تقویت کنند. در چنین شرایطی خلاقیت نه یک فعالیت جداگانه بلکه بخشی از سازوکار توسعه شهری می شود. در مقابل، حکمروایی متمرکز، بوروکراتیک یا فاقد شفافیت می تواند جریان خلاقیت را متوقف کند و انگیزه مشارکت گروه های خلاق را کاهش دهد. بنابراین، شهر خلاق نتیجه هم پیوندی تصمیم گیری هوشمندانه، مشارکت جویی محلی و اعتماد میان مدیریت شهری و شهروندان است؛ پیوندی که به تولید ایده های نو، هویت فرهنگی غنی تر و توسعه پایدار شهری منجر می شود. با توجه به اهمیت این موضوع در این تحقیق به بررسی مروری ارتباط حکمروایی محلی و خلاقیت شهری پرداخته می شود.

کلیدواژه ها:

حکمروایی محلی ، خلاقیت شهری ، توسعه شهری