بررسی تاثیر ساختار شبکه معابر شهری در کارایی مدیریت بحران سوانح طبیعی از دیدگاه مدیریت شهری نمونه موردی محدوده توحید در شهر مشهد

شبکه معابر ارتباطی از مهمترین عناصر ساختار کالبدی شهر به ویژه بعد از بروز بحران در عملیات امداد و نجات و خروج اضطراری نقش بسزایی دارد. شهر مشهد همواره در معرض خطرات شدید احتمالی ناشی از بحران های طبیعی و انسان ساخت می باشد. هدف پژوهش تحلیل و ارزیابی متغیرهای موثر بر مدیریت بحران، تشخیص و تفکیک عوامل اثرگذار بر آسیب پذیری و کاهش تلفات و خسارات ناشی از بروز بحران در شبکه معابر شهری در شهر مشهد است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت، روش توصیفی-تحلیلی است. در فرآیند تحقیق ابتدا با استفاده از مطالعات اسنادی و مرور ادبیات، پژوهش شاخص ها و مولفه های موثر شناسایی شد. به منظور تعیین وزن و اهمیت نسبی شاخص ها از فرآیند تحلیل سلسله مراتبی (AHP) و نظرات خبرگان استفاده گردید. در ادامه با بهره گیری از روش ترکیب خطی وزنی (WLC)، لایه ها و شاخص های وزن دار تلفیق شده و وضعیت نهایی ارزیابی و تحلیل شد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که ساختار شبکه معابر شهری نقش تعیین کننده ای در کارایی مدیریت بحران سوانح طبیعی دارد. همچنین نتایج شرایط موجود در محدوده توحید مشهد نشان داد که نواحی برخوردار از شبکه معابر منظم، پیوسته و با دسترسی مناسب از آمادگی و کارایی بالاتری در مواجهه با سوانح طبیعی برخوردارند؛ در مقابل ضعف در ساختار شبکه معابر به خصوص معابر فرعی در اطراف محور قرنی موجب کاهش سرعت امدادرسانی و افزایش آسیب پذیری شهری در شرایط بحرانی می شود.

کلیدواژه ها:

ساختار شبکه ، شهری ، مدیریت بحران سوانح طبیعی ، مدیریت شهری