ارزیابی مساکن حمایتی از منظر اختلاط اجتماعی مطالعه موردی: مساکن حمایتی شهر شیراز

دسترسی اقشار و گروه های کم درآمد در سراسر جهان به مسکن همواره یکی از موضوعات مهم در برنامه ریزی شهری بوده است. ایده مساکن حمایتی از جانب دولت ها جهت نیل به این هدف در قالب الگوها و مدل های گوناگون مطرح و اجرا شده است. اختلاط اجتماعی در تعریف بدوی به معنای همزیستی و سکونت گروه های مختلف از نظر جایگاه اجتماعی در فضاهای مسکونی مشترک است که باعث کاهش ایجاد چندقطبی های اجتماعی در یک شهر می گردد. این دغدغه مطرح است که ماهیت تک بعدی اعطاء مساکن حمایتی به گروه های کم درآمد در مکان هایی مشخص موجب جدایی گزینی اجتماعی شده و در طولانی مدت به ایجاد گتوها و تشدید چندقطبی های طبقاتی در یک شهر دامن می زند. پژوهش حاضر در صدد ارزیابی شاخص های موثر در ایجاد اختلاط اجتماعی در مساکن حمایتی شهر شیراز است و بدین منظور داده های لازم جهت انجام آزمون تی تک نمونه در نرم افزار SPSS بر روی این شاخص ها یعنی، ثبات، پایداری و انسجام اجتماعی، تعاملات اجتماعی و مشارکت مدنی، کیفیت محیط فیزیکی و فضایی، دسترسی فضایی و رفاهی و ادراک و رضایت از محل سکونت از طریق پرسشنامه جمع آوری گشتند. در مساکن مهر و نهضت ملی همه شاخص ها بطور معناداری از میانگین پایین تر ارزیابی شدند. در مساکن اجاره به شرط تملیک شاخص ادراک و رضایت از محل سکونت به سطح معناداری از تفاوت با میانگین نرسید، شاخص دسترسی فضایی و رفاهی بطور معناداری بالاتر از میانگین و سایر شاخص ها پایین تر از میانگین مورد آزمون ارزیابی شدند.

کلیدواژه ها:

مسکن ، مساکن حمایتی ، اختلاط اجتماعی ، شهر شیراز