ارائه الگوهایی جهت طراحی نما از طریق مطالعه تطبیقی میان ساختمان و لباس به عنوان مرزهای حائل

نما در معماری همانند لباس برای انسان به عنوان مرزی حائل میان درون و بیرون عمل می کند؛ مرزی که علاوه بر نقش های عملکردی حامل معناهای فرهنگی، اجتماعی و هویتی نیز هست. بر این اساس پژوهش حاضر با رویکردی میان رشته ای به مطالعه تطبیقی طراحی نما و طراحی لباس می پردازد و این دو حوزه را به مثابه دو نظام طراحی بررسی می کند که هر دو در تنظیم رابطه میان بدن، فضا و محیط نقش دارند. مرور پیشینه نشان می دهد که اگرچه پژوهش های متعددی به عملکرد، زیبایی شناسی، فناوری ساخت و سازه های پوست های در معماری پرداخته اند، رابطه میان لباس و نما، به ویژه با تاکید بر مفهوم مرز حائل کمتر به صورت مستقیم تحلیل شده است. از این رو ضرورت این پژوهش در پاسخ به نیاز طراحی نمای معاصر به الگوهایی معناگرا، زمینه مند، انعطاف پذیر و دارای هویت قابل طرح است. هدف پژوهش استخراج مولفه هایی الهام بخش از طراحی لباس و بررسی امکان به کارگیری آنها در طراحی نماهایی با هویت، کارکرد و معناست. پرسش اصلی تحقیق این است که کدام مولفه های طراحی لباس می توانند مبنایی برای توسعه الگوهای طراحی نما در معماری معاصر باشند. پژوهش با روش کیفی و رویکرد تطبیقی - تحلیلی انجام شده و بر تحلیل نمونه های موردی در هر دو حوزه تکیه دارد. همچنین تاکید پژوهش بر پیوند میان فرم، پوشش، ادراک و زمینه امکان خوانشی تازه از نما را فراهم می سازد. یافته ها نشان می دهد که چهار مولفه، لایه مندی، تطبیق پذیری، هویت مندی و پاسخ گویی محیطی می توانند به عنوان الگوهای پیشنهادی در طراحی نما به کار گرفته شوند. این مولفه ها امکان طراحی نماهایی پویا، معنادار و هماهنگ با زمینه فرهنگی، اقلیمی و زیباشناختی معاصر را فراهم می کنند.

کلیدواژه ها:

طراحی نما ، طراحی لباس ، مرزهای حائل ، الهام ، میان رشته ای ، تطبیق پذیری