تبیین معیارهای طراحی مجتمع مسکونی آینده نگر در ارومیه با رویکرد کاهش وابستگی به انرژی های فسیلی

افزایش روزافزون مصرف انرژی های فسیلی در بخش ساختمان و پیامدهای زیست محیطی ناشی از آن به ویژه در شهرهای سردسیر ایران همچون ارومیه ضرورت بازنگری در شیوه های طراحی مسکن جمعی را بیش از پیش آشکار ساخته است. این پژوهش با هدف تبیین معیارهای طراحی مجتمع مسکونی آینده نگر در ارومیه با رویکرد کاهش وابستگی به انرژی های فسیلی انجام گرفته است. تمرکز اصلی پژوهش بر ارائه الگوها و معیارهای طراحی معماری است که با تکیه بر تصمیمات طراحی کالبدی نیاز به سیستم های مکانیکی فعال و مصرف سوخت های فسیلی را به حداقل برسانند. روش تحقیق این مطالعه توصیفی تحلیلی بوده و گردآوری داده ها به روش مطالعات اسنادی و کتابخانه ای صورت گرفته است. جامعه اطلاعاتی پژوهش شامل متون علمی اسناد مرتبط با معماری پایدار و همساز با اقلیم سرد و پروژه های شاخص مسکونی طراحی شده با رویکرد کاهش انرژی در یک دهه اخیر است. پس از تحلیل محتوای اسناد و تطبیق راهبردها با ویژگی های اقلیمی ارومیه معیارهای طراحی در قالب سه لایه اصلی تدوین شدند. نتایج پژوهش نشان می دهد که کاهش وابستگی به انرژی های فسیلی در مسکن آینده ارومیه نیازمند اتخاذ سه دسته معیار کلیدی است: نخست «معیارهای کالبدی و حجمی» شامل استفاده از فرم های فشرده جهت کاهش سطح تبادل حرارتی و مکان یابی بهینه فضاهای پرمصرف؛ دوم معیارهای پوسته ساختمان شامل ارتقای ضریب مقاومت حرارتی جدارها، استفاده از پنجره های چند جداره با قاب های عایق و جزییات اجرایی بدون پل حرارتی و سوم معیارهای فضایی عملکردی شامل سازماندهی فضاهای داخلی بر اساس زون بندی حرارتی و بهره گیری حداکثری از تابش مستقیم خورشید در زمستان. یافته های این تحقیق نشان می دهد که به کارگیری این معیارهای کالبدی بستری آماده برای مسکن آینده فراهم می کند تا بدون نیاز به سیستم های پیچیده و محاسبات مکانیکی سنگین بار حرارتی ساختمان را به طور چشمگیری کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، طراحی اقلیمی ، مجتمع مسکونی آینده نگر ، کاهش وابستگی به انرژی های فسیلی ، ارومیه