تاثیر نسبت سطح پنجره به دیوار بر آسایش حرارتی مجتمع های مسکونی شهرستان دزفول

دزفول با تابستان های بسیار گرم و نیمه مرطوب و دمای بالای ۴۵ درجه سانتیگراد یکی از چالش برانگیزترین اقلیم های ایران از نظر تامین آسایش حرارتی ساکنان است. در چنین شرایطی طراحی بهینه بازشوهای نما به عنوان عامل کلیدی در تعادل بین دریافت نور روز و کاهش بار سرمایشی مطرح می شود. پژوهش حاضر با رویکردی داده محور و با هدف ارائه راهنمای کمی برای معماران در مرحله پیش طراحی مجتمع های مسکونی دزفول انجام شده است. روش این پژوهش کمی-کیفی و ترکیبی از تحلیل ثانویه داده های اقلیمی بیست ساله دزفول (دما، رطوبت نسبی، تابش خورشیدی، سرعت و جهت باد) و مرور نظام مند مطالعات پیشین در اقلیم های گرم و خشک و حاره ای مرطوب مشابه بوده است. نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد که نسبت بهینه سطح پنجره به دیوار (WWR) برای جبهه جنوبی ۲۰-۱۰٪، برای جبهه های شرقی و غربی ۲۵-۱۵٪ و برای جبهه شمالی ۳۰-۲۰ است. همچنین بازشوهای با نسبت منظری مربعی نسبت عرض به ارتفاع (۱:۱) در مقایسه با بازشوهای کشیده افقی یا عمودی به دلیل نسبت محیط به سطح کمتر کمترین بار سرمایشی سالانه را به همراه دارند. استفاده از شیشه های دو جداره با پوشش E-Low و ضریب دریافت حرارت خورشیدی (SGC) کمتر از ۲۵ امکان افزایش جزئی نسبت سطح پنجره به دیوار را بدون کاهش محسوس آسایش حرارتی فراهم می کند. این یافته ها با اصول معماری بومی دزفول بازشوهای کوچک مربعی شکل همراه با شنگیر همخوانی دارد و آن را به زبان کمی معاصر ترجمه می کند.

کلیدواژه ها:

پنجره ، دیوار ، آسایش حرارتی ، مجتمع مسکونی ، دزفول