طراحی مجتمع مسکونی بارویکرد معماری بیوفیلیک

امروزه زندگی شهرنشینی و پیشرفت های فناوری باعث گردیده تا بسیاری از افراد را از محیط طبیعت درختان و گل و گیاه دور ساخته و عدم آسایش و آرامش آنها را به دنبال داشته باشد. این در حالی است که پیوند انسان و طبیعت همواره غیر قابل انکار بوده و سبب ادامه حیات او می باشد. حضور طبیعت و گیاه عامل موثر در سلامتی جسمی و روحی انسان است که با حذف عوامل طبیعی انواع گیاهان و درختان قطع به یقین مشکلات پیش روی افراد بیشتر از قبل شده و به نوعی سلامت انسان را به مخاطره خواهد انداخت. از این رو اکثر معماران و طراحان ساختمان معتقدند که طرح های الهام گرفته از طبیعت خود به تنهائی می تواند چه از نظر جسمی و روحی و چه از نظر اجتماعی نسبت به کاهش صدمات زیست محیطی ناشی از ساختمان ها کمک شایانی به سایر افراد بنماید. معماری واقعی به معماری گفته می شود که در آن افکار و احساسات انسان مورد توجه قرار گرفته و این معماری تناسب کاملی را ایجاد نماید که سازه و عملکرد را همزمان مورد توجه قرار دهد. یکی از مهم ترین و اصولی ترین راه حل پایداری، معماری همسو کار کردن با طبیعت است. یعنی باید طبیعت را درک کرد با حساسیت در آن اکتشاف نمود و بطور همزمان از آسیب رساندن به نظام های طبیعت خودداری نمود. معماری بیوفیلیک فرصتی هیجان انگیز برای دستیابی به منافع پیرامونی، روحی، اجتماعی و اقتصادی فراهم می کند. هنوز موارد زیادی در مورد انرژی پیرامون و چرخه زندگی باید درک شود چه برای وارد کردن جوان ها و محققین علاقه مند در اجتماع سراسری معماری سبز و چه برای آنان که به معماری بیوفیلیک علاقه دارند. مفهوم بیوفیلیا زیست گرایی است که استحقاق تعبیر شدن به شیوه عمیق تری را دارد. فرضیه این است که این پیوستگی منجر به عکس العمل مثبت در زمینه عملکرد انسان و سلامتی او حتی از نظر روحی می شود. معمار برنامه ریز باید به مفهوم بیوفیلیا که باعث پیوستگی عملکرد و سلامتی و حالات احساسی ساکنان و افراد شده و منجر به واکنش های مثبت در محیط پیرامون می گردد توجه خاصی به مسائل جانبی داشته و تلاش معمارانه خود را در جهت ارتقای کیفیت بخشی به زندگی انسان در فضاهای مسکونی نماید.

کلیدواژه ها:

مجتمع مسکونی ، معماری ، بیوفیلیک ، طبیعت ، نشاط و سرزندگی