پدیدارشناسی و هرمنوتیک در معماری واکاوی آثار اینستالیشن اولافور الیاسون

پدیدارشناسی و هرمنوتیک از مهمترین رویکردهای فلسفی سده بیستم هستند که تاثیر عمیقی بر اندیشه معماری معاصر گذاشته اند. پدیدارشناسی با تمرکز بر تجربه زیسته و نحوه ظهور پدیده ها در آگاهی انسان و هرمنوتیک با تاکید بر فرایند فهم و تفسیر معنا زمینه ای برای بازاندیشی در مفهوم، فضا، مکان و تجربه معماری فراهم کرده اند. مارتین هایدگر با بسط رویکرد پدیدارشناسی هرمنوتیکی پیوند میان، تجربه، معنا و وجود انسان را تبیین کرد و این نگرش بعدها در آثار نظریه پردازانی چون کریستین نوربرگ شولتز و یوهانی پالاسما در حوزه معماری توسعه یافت. هدف این پژوهش، تبیین مبانی نظری پدیدارشناسی و هرمنوتیک در معماری و تحلیل تجلی این مفاهیم در آثار اینستالیشن آرت اولافور الیاسون است. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای دیدگاه های ادموند هوسرل، مارتین هایدگر، هانس گئورگ گادامر، کریستین نوربرگ شولتز و یوهانی پالاسما را بررسی کرده و سپس آثار منتخب اولافور الیاسون را از منظر پدیدارشناسی هرمنوتیکی تحلیل می کند. یافته های پژوهش نشان می دهد که این رویکرد، با تاکید بر تجربه زیسته، ادراک حسی و تعامل انسان با محیط چارچوبی مناسب برای فهم ابعاد ادراکی و وجودی معماری و هنر فراهم می آورد. همچنین آثار اولافور الیاسون با بهره گیری از نور، رنگ، آب، مه، حرکت و مشارکت فعال مخاطب، تجربه ای چندحسی و معنادار ایجاد می کنند که مخاطب را به بازاندیشی در رابطه میان انسان، فضا و محیط فرا می خواند. از این رو، اینستالیشن های الیاسون را می توان نمونه ای شاخص از تحقق مولفه های پدیدارشناسی هرمنوتیکی در هنر و معماری معاصر دانست.

کلیدواژه ها:

پدیدارشناسی ، هرمنوتیک ، پدیدارشناسی هرمنوتیکی ، معماری ، اینستالیشن آرت ، اولافور الیاسون ، تجربه زیسته ، ادراک حسی