واکاوی کیفی نقش جهت گیری ساختمان بر مصرف انرژی در معماری سنتی ایران

با توجه به افزایش مصرف انرژی در بخش ساختمان و ضرورت دستیابی به الگوهای طراحی پایدار بررسی راهکارهای به کاررفته در معماری سنتی ایران از اهمیت ویژه ای برخوردار است. یکی از مهمترین این راهکارها جهت گیری مناسب ساختمان در ارتباط با شرایط اقلیمی و محیطی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر جهت گیری ساختمان بر مصرف انرژی در معماری سنتی ایران انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و اطلاعات مورد نیاز از طریق مطالعات کتابخانه ای، مقالات علمی و منابع معتبر گردآوری شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که انتخاب صحیح جهت استقرار ساختمان در معماری سنتی موجب بهره گیری مطلوب از تابش خورشید در فصول سرد، کاهش دریافت گرمای ناخواسته در فصول گرم، استفاده موثر از نور طبیعی و تقویت تهویه طبیعی شده است. این عوامل ضمن تامین آسایش حرارتی ساکنان وابستگی به سیستم های مکانیکی گرمایش و سرمایش را کاهش داده و در نتیجه موجب صرفه جویی قابل توجه در مصرف انرژی شده اند. همچنین بررسی نمونه های معماری سنتی در مناطق مختلف ایران بیانگر آن است که جهت گیری ساختمان همواره به عنوان یکی از اصول اساسی طراحی اقلیمی مورد توجه معماران قرار داشته است. بر این اساس بهره گیری از تجربیات معماری سنتی و به کارگیری اصول جهت گیری مناسب در طراحی ساختمان های معاصر می تواند نقش موثری در کاهش مصرف انرژی و تحقق اهداف توسعه پایدار ایفا کند.

کلیدواژه ها:

جهت گیری ساختمان ، مصرف انرژی ، معماری سنتی ایران ، طراحی اقلیمی ، آسایش حرارتی ، معماری پایدار