بررسی سبک معماری بومی طوائف و قبایل ایرانی قبایل ترکمن، گمیشان

در قرن بیستم اکثر جمعیت جهان در مناطق شهری سکونت پیدا کردند ما خود را به موجوداتی شهرگرا تبدیل نمودیم و بجای روستاها و شهرهای کوچک کلانشهرها جایگاه اصلی سکونت بشر شده اند. به نوعی، مسکن، معماری را به زندگی پیوند می دهد و زندگی لزوما مستلزم سازماندهی ذهنی و چیدمان فیزیکی جهان بصورت مکان هاست. مسکن اقوام بومی ترکمن بعنوان یکی از نمونه های شاخص در شهر گمیشان می باشد. سرپناه های اولیه در این شهر سازگاری مناسبی با اقلیم داشته و بیشتر از جنس آلاچیق و چادر و... بوده که دارای سازه های خاص چوبی می باشند. نقش فرهنگ در شکل دادن به مسکن بومی ترکمن ها و کارکرد مسکن بومی در تعریف ساختار اجتماعی آن ها و بررسی روش های ساخت سرپناه بومی با توجه به نیازهای افراد آن منطقه بخشی از اهداف این پژوهش است. با توجه به اینکه ویژگی های فرهنگی، اقلیم و شیوه معیشت اقوام در مناطق مختلف نقش اساسی در ساختار اجتماعی اقتصادی و شکل بخشیدن به مسکن بومی دارد، چهارچوب نظری این پژوهش بر اساس فرهنگ و سنت می باشد. روش تحقیق توصیفی - تحلیلی و تاریخی - تفسیری است و اطلاعات از طریق اسنادی کتابخانه ای و مطالعات میدانی جمع آوری شده و مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار گرفته است و با توجه به نتایج مبانی ثابت و متغیر طراحی که متناسب با امکانات و شرایط خاص دوران بوده شناسایی شده است.

کلیدواژه ها:

سرپناه ، فرهنگ ، آلاچیق ، مسکن بومی ، اقلیم بومی محلی ترکمن