راهکارهای ارتقای تعامل پذیری در محیط های آموزشی غیررسمی کودک بر پایه اصول معماری پایدار

محیط های آموزشی غیر رسمی کودک به عنوان فضاهایی مکمل آموزش رسمی نقش مهمی در پرورش خلاقیت، یادگیری تجربی و توسعه مهارت های اجتماعی کودکان دارند. کیفیت طراحی این فضاها و میزان تعامل پذیری آن ها از عوامل موثر بر افزایش مشارکت و انگیزه یادگیری کودکان به شمار می رود. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین راهکارهای ارتقای تعامل پذیری در محیط های آموزشی غیر رسمی کودک بر پایه اصول معماری پایدار انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای بررسی مبانی نظری گردآوری شده اند. نتایج پژوهش نشان می دهد که بهره گیری از اصول معماری پایدار از جمله استفاده از نور و تهویه طبیعی، به کارگیری مصالح سازگار با محیط زیست، انعطاف پذیری فضایی، تلفیق عناصر طبیعی با فضاهای آموزشی، ایجاد فضاهای چندحسی و طراحی مبتنی بر مقیاس کودک می تواند زمینه افزایش تعامل کودکان با محیط، همسالان و فرآیند یادگیری را فراهم آورد. همچنین ایجاد فضاهای باز و نیمه باز فرصت اکتشاف، بازی و تجربه مستقیم را تقویت کرده و به ارتقای کیفیت آموزشی و پایداری اجتماعی محیط منجر می شود. یافته های این پژوهش می تواند به عنوان چارچوبی کاربردی برای طراحی و ارزیابی محیط های آموزشی غیر رسمی کودک با رویکرد تعامل محور و پایدار مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، تعامل پذیری ، محیط های آموزشی غیر رسمی ، مرکز آفرینش کودک