هم افزایی معماری سبز و طراحی منظر در کاهش پدیده جزیره گرمایی شهری در اقلیم سرد و نیمه خشک؛ بازآفرینی فضایی در کلان شهر تبریز

توسعه روزافزون فضاهای کالبدی و کاهش سطوح نفوذپذیر در کلان شهرها، منجر به بروز اختلالات ترمودینامیکی نظیر پدیده جزیره گرمایی شهری (UHI) شده است. این پژوهش با رویکردی پدیدارشناسانه و اکولوژیک به بررسی هم افزایی معماری سبز و طراحی منظر در کاهش اثرات UHI و ارتقای کیفیت فضایی در اقلیم سرد و نیمه خشک کلان شهر تبریز می پردازد. روش تحقیق بر مبنای مدلسازی تحلیلی و شبیه سازی سه سناریوی کالبدی وضع موجود، توسعه افقی بدون فضای سبز و ادغام رویکرد معماری سبز استوار است. نتایج نشان می دهد که استفاده از پوسته های زنده گیاهان بومی خزان کننده و ادغام تکتونیک سبز با هندسه شهری، می تواند دمای هوای محیط را تا ۲.۶°C و دمای سطوح صلب (نظیر آسفالت) را تا ۱۸°C در اوج گرمای تابستان کاهش دهد. این مداخلات نه تنها موازنه انرژی سطح را بهبود می بخشند بلکه با ارتقای شاخص آسایش حرارتی بیرونی (PET) حس تعلق و حضورپذیری انسان در فضای شهری را به طور چشمگیری احیا می کنند.

کلیدواژه ها:

جزیره گرمایی شهری (UHI) ، معماری سبز ، اقلیم ، تبریز ، تکتونیک زنده ، تاب آوری اقلیمی